|
Hagar Peeters.
ik vind haar gewoon een geweldige dichteres, die emotie kan overbrengen in woorden die door iedereen begrepen worden, maar desondanks pure poëzie zijn.
Voor wie haar nog nooit gelezen heeft (al kan ik het me niet voorstellen
) een van mijn favorieten van haar
De zee is een eeuwige mompelaar (uit Koffers Zeelucht)
Met zacht geraas zwelt zij aan
om zich mede te delen
maar slikt ten slotte weer haar woorden in
en keert terug tot het diepe niets,
de bodemloosheid vn verlies.
Soms verheft ze haar stem
klopt aan onze voeten,
schudt onrust in ons wakker,
wekt onze angsten en rent terug
met het geraas waarmee ze kwam.
Steeds neemt ze haar geheimen mee
en laat ze ons zonder achter.
s Nachts strekt ze haar vlakte
uit over de hemel in een macaber donker
dat zijn tong verloren heeft maar des te groter
ogen naar ons opzet. We blijven toasten.
Er staat ons niets anders te doen.
We zijn niet tegen zoveel zwijgen opgewassen.
Hagar Peeters
|
